Komentarze (7)

• 
  • Sara Bergmann
  • 11 listopada 2011, 06:43:13

  
  Bóg w poezji, tak wiele tego było, jednak w tym wierszu obycie autora z Bogiem jest na tyle inne, że czytelniczka uznaje utwór za proporcjonalny i dyskretny. Dobry.
  Poza kwestią dorastania autora, z dala od Boga. Proszę rozważyć.
  Gdyby nie dorósł (?) nie mógłby być Tym Który Grozi.
  Pozdrawiam.

• 
  • mala troche
  • 11 listopada 2011, 08:40:38

  Bardzo dojrzało wątpiący. Bóg jakoś się przez wersy te okazuje.
  Do mnie przemawia

• 
  • Te eŚ
  • 11 listopada 2011, 09:31:49

  ... była kiedyś na liternecie dyskusja o "Bogu" z małej litery pisanym i wierzcie mi, do dzisiaj nie wiem, nie wiem co oznacza semantycznie słowo "bóg". To tylko taka oftopicowa myśl przy próbie zrozumienia wiersza...

• 
  • Małgorzata Sochoń
  • 11 listopada 2011, 16:40:08

  Mimo jednego tematu jakoś trudno powiązać te trzy strofki. Ale, gdyby się skupić na jednej z nich, wg. mnie najciekawszej, to powstałby krótki, ale może mocniejszy wiersz:
  
  mój bóg
  
  czasem wydaje mi się
  że go widzę w oczach
  starej kobiety i starego mężczyzny
  gdy grozi lub obiecuje
  że mi ich odbierze

• 
  • Jan Lete
  • 14 listopada 2011, 20:29:37

  ostatnia zwrotka ma mocny wyraz, można powiedzieć tam się czai bóg starotestamentowy, ale wydae mi się, że głównie poprzez zestawienie z bogiem prywatnym poprzednich zwrotek, takim bożkiem niepotrzebnym, niekoreślonym i często wręcz śmiesznym

• 
  • Ninette Nerval
  • 18 listopada 2011, 16:38:59

  fajny!

• 
  • ewelina el
  • 25 listopada 2011, 15:39:49

  mam go pod językiem.